Mevrouw F.T. 35, de eerste uit bed, de laatste naar bed, strijken, schoonmaken, beroepsactiviteiten, vergaderingen van werkgroepen, eerlid in een sportclub. Maar hoe is ze nooit moe? Hoe doet zij?

Mevrouw F.T. heeft in haar een eenvoudig en zeer schadelijk angstprogramma en zij kan het alleen stoppen met al deze taken.
Zij moet bewegen om zich te voelen bestaan.

De somato-emotionele benadering toont dat Mevrouw F.T. in haar jonge jaren vaak haar mama hielp. Bij haar thuis was een kind dat bleef zitten en niet hielp als een luiaard beschouwd.

Zij heeft snel gereageerd om niet uitgesloten en niet verband te worden; zij heeft hard gewerkt en zo naar een wel verdiende erkenning gezocht.
Ze weet precies waarom ze zo heeft gehandeld en ze kan nu een beetje afstand nemen en dus voor haar plezier werken.

Letsel C4 = woede
Letsel D1 = angst te verliezen, rouw

Gedurende de somato-emotionele behandeling stelt de patiënte duidelijk de relatie tussen haar psoriasis en de woede die ze in haar houdt en die in verband is met een onmogelijke rouw.

Haar crisissen zijn begonnen toen zij een kind thuis had onthaald, anderhalf jaar geleden.
Zij heeft een meisje verloren 21 jaar geleden ten gevolge van leukemie. De ziekte heeft een jaar geduurd.
La maladie a duré un an.

Zij had nog niet werkelijk de rouw van haar dochter gedaan, zij geloofde dat die werd geregeld, maar haar lichaam en haar onderbewustzijn hadden er anders over besloten.

Om met een nieuwe betrekking moeder-kind te kunnen beginnen, moest zij eerst de rouw van haar meisje doen.
Het lichaam heeft in de woede en de dood gereageerd en de crisis van psoriasis op gang gebracht.

Het onthaal van dit kind heeft Mevrouw H.T. in dezelfde emotionele toestand geplaatst dan na het overlijden van haar meisje. Haar terugzetten in een context van moeder heeft haar automatisch in dit gevoel van dood en woede geplaatst.
Om een nieuw boek te openen, moet men eerst het vorige sluiten.

Om de rouw van haar kind te kunnen doen, kan Mevrouw H.T. zich voorstellen dat het leven van haar meisje beperkt tot 11 jaar op deze aarde, zeker rijker is geweest dan het leven van bepaalde personen, die soms 90 jaar leven zonder niets belangrijks te brengen.

De taak, de weg van haar kleine meisje werd misschien heel beperkt maar ze kan zeggen dat haar dochtertje haar taak heeft geëindigd. Haar “weg” duurde 11 jaar. Het was hetzelfde geval voor die ouders, die een kind van 22 maanden hebben verloren; ze getuigden dat hun baby hen had laten vooruitgaan en dat geen enkel menselijk wezen, zelfs in duizend jaar, hen zoveel kon geven dan hun baby.

W.B. 63 lijdt aan cervicale, rug-en heiligbeenpijn.

Mevrouw W.B. werd geboren nadat haar moeder een miskraam had; ze verloor een jongen, die ze Michel zou genoemd hebben. Wanneer zij aan haar mama vroeg waarom ze haar altijd “Mich” noemde, antwoordde ze dat het de voornaam was van het verloren kind.
Zij voelde zich niet als meisje aanvaard en om te compenseren is ze een perfecte dochter, huishoudster, naaister, kindermeisje geworden en heeft ze haar kinderjaren opgeofferd om in de ogen van haar mama te bestaan.

Zij heeft gediend als dienstmeisje om te bestaan.
Nuttig zijn kan eveneens begrepen worden als gebruikt worden.

Zij heeft een zeer christelijke, geestelijke ontwikkeling gehad en ze was het dienstmeisje van de Heer.
Zij heeft haar wortels nooit gevonden. Ze heeft nooit op dezelfde plaats kunnen leven.
Ze heeft trouwens jaren op een boot gewoond.

Zij gaat vaak met vakantie naar Chartres en bezoekt vaak de Kathedraal, waar ze het traject van de doolhof volgt om beter haar evenwicht terug te vinden.

Mevrouw W.B. gaat geleidelijk beter en zij plant een huis te kopen, erin te leven want ze begint in haar te geloven en een zin aan haar bestaan te vinden.

Zijn mama herinnert zich dat ze gedurende haar zwangerschap, vaak ongerust was; wanneer de baby niet bewoog, dacht ze dat die dood was.
J.B. verplaatst zich dus altijd om te bewijzen dat hij leeft en om zijn mama gerust te stellen. Hij is dus niet hypertoniek maar alleen maar beschermer voor zijn moeder.

• De eerstebestaat erin om deze zak te laten vallen (door zich voor te stellen dat men die door het venster werpt) met het risico dat iemand die op het hoofd krijgt en gewond raakt.
  Het is een beetje wat er gebeurd wanneer men zijn woede brutaal uitspreekt en de partner zich aangevallen voelt. Deze houding zal nooit een rechtvaardige houding zijn want de woede is te wijten aan te veel druk. Degene die zich kwaad maakt, zelfs heeft die gelijk, zal in ieder geval alles verliezen.



• De tweedebestaat erin om deze zak in zijn binnenzak te houden en te lopen totdat de kleding en vervolgens het lichaam vervormd worden.
  Dat geldt voor de mensen die hun woede tot somatisatie behouden (psoriasis, eczeem, acne). Ze houden deze spanningen, die het lichaam in de vorm van psychosomatische ziektes zal veranderen.
  Deze oplossing, ondanks de frequentie, lijkt me niet de beste.



• De derdeoplossing bestaat erin deze woede eenvoudig, zonder enige woeling, te ontruimen zonder niemand te wonden, met een perfecte wijsheid.
  Men stopt eenvoudig deze zandzak op zak; men maakt een gaatje in de zak en men loopt voor een lange tijd.
  Het zand zal stilaan langs ons been glijden en dit zonder dat iemand er iets van opmerkt.
  Deze methode vereist een zekere wijsheid en beheersing.
  Die vereist eerst een verwijdering van het lijden betreffende de opgelopen schokken. Als dit lijden verdwijnt, is het dan zeer gemakkelijk afstand te nemen ten opzichte van deze woede en de relaties worden direct veel gemakkelijker.

Het lijkt me duidelijk dat deze derde oplossing de beste is. Die vereist een zekere afstand en het verwijderen van de schokken in het cel-en weefselgeheugen.

We zullen ook opmerken dat de zonnevlecht in verband is met de halsvlecht en dat de niet uitgesproken woede de halszone zal bereiken.

Het evenwicht van de thyroïde kan het hormonale spel in de war brengen en het seksuele evenwicht verstoren.
De woede en het seksuele verlangen zijn eveneens in verband met het limbus en hypothalamus systeem.

Na bewustwording van deze remmen en verwijdering van de weefselknopen door de somato-emotionele methode, besluit hij zijn eigen zaak in de HORECA (Hotel – restaurant – café) te ontwikkelen en is nu een grote restaurateur.

G.L. 37 lijdt aan gingivitissinds enkele jaren.

Mijnheer G.L. heeft zijn vader verloren wanneer hij 18 was ten gevolge van een geneeskundige fout.
Hij wilde geen klacht indienen terwijl hij al de bewijzen in handen had.
Hij denkt er nu onophoudelijk aan.
Hij zegt dat hij op een laffe wijze heeft laten vallen want hij heeft zijn vader niet gewroken.
Niet geregelde onrechtvaardigheid.
Hij heeft niet gebeten; gingivitis stemt overeen met de conflicten bij de personen die vrezen te bijten, zich te verdedigen, hun rechten te doen gelden.

Bijten = zeggen, zich verdedigen

Na de geboorte, gebeurt het dikwijls in de V.S. dat osteopathen het hoofd van babies ten gevolge van verschillende schokken harmoniseren, zoals geboorteschokken, keizersnede.
Ze bepalen het verliezen van mobiliteit en geven een optimale activiteit aan de eerste momenten van het luchtleven, het extra-uteriene leven.
De borst aan zijn baby geven kan ook het evenwicht van het hoofd terugstellen. Kijk naar de bewegingen van het hoofd en het huid van een baby die de borst neemt.

foetus, die bereid is ter wereld te komen, is in dezetunnel waar hij dankzij de contracties van het uterus naar beneden en naar buiten wordt geduwd en dankzij de spieren van de perineum onder controle van de moeder.
Deze tunnel, waar het helder wordt naarmate de baby naar buiten komt, laat ons verward wat betreft de mogelijke overeenkomsten met de harde momenten van het leven. "Ik ben aan het einde van de tunnel, ik zie het einde van de tunnel niet, aan het einde van de tunnel is er licht".
Zou dit het eerste overgangsexamen zijn, de voorbereiding voor al de latere overgangsexamens ?
Kan men dan beter begrijpen waarom sommige studenten plotseling hun lichamelijke en intellectuele middelen tegenover hun kopie of hun ondervrager verliezen?

In dezelfde context, hebben we de werknemer tegenover de werkgever, de zelfstandige tegenover de administratieve lasten, de onderwijzer of de leraar tegenover moeilijke klassen, de zakenman tegenover de tijd die te snel gaat(men spreekt ook over tijdgang) en die de parameters van zijn succes niet beheerst(Infarctus risico: de kransslagaders zijn kleine gangen waar het bloed stroomt om een parallel netwerk te voeden, het hart. Wanneer deze kleine “gangen” zich verstoppen leidt het tot een hartinfarcissement).

Wij leven verschillende overgangen ( overgangsexamens op school, het huwelijk, de overgang voor voetgangers in de steden, de verhuizingen, de dood).

Het doel van deze benadering is ons te bevrijden van de angsten van het intra-uteriene leven en van de eerste overgang, de geboorte. Het is ook om de volgende en vooral de laatste, d.w.z. de dood beter te beleven.

Het doel van het leven is al deze kleine "doden" (angsten) te vernietigen; die verhinderen ons te leven, in harmonie met ons te zijn.

De afstand van zichzelf tot zichzelf moet nul zijn als men in harmonie met zichzelf wil zijn.
Als deze afstand nul is, voelt men zich goed; men leeft overal.

CBepaalde personen moeten ver vertrekken met vakantie.
De afstand, die ze doorlopen is vaak gelijk aan de afstand die hen van zichzelf verwijdert.
De symptomen in verband met het letsel van de eerste rugwervel D1 zijn talrijk, belangrijk en specifiek.

Het is het gevoel "in het gas" te zijn, altijd moe te zijn.
Het betekent een totale vermindering van de kracht, van de aandacht, van de waakzaamheid. ’s Ochtends is men nog meer vermoeid dan ’s avonds. Men heeft moeilijkheden om de dag te beginnen. Men is altijd moe. De ogen worden moe, de oogleden zijn zwaar, de neus is voortdurend verstopt en men moet naar buiten om frisse lucht in te ademen.
Men heeft de indruk aanwezig te zijn maar men is het niet.
Verlies aan concentratie, verlies aan geheugen.
Wanneer men een boek leest, weet men niet meer wat men gelezen heeft.
Moeilijke starter.
Wanneer de machine gestart is, is het moeilijk die te stoppen.

ZIN HEBBEN maar GEEN KRACHT.

Het is geen depressie want de zin bestaat. Inderdaad, als een individu zo’n vermoeidheid voelt en zich in beweging zet, dan voelt hij zich goed. Maar als hij stopt, stopt de motor ook.
Zoals een jonge bromfietser aan het rode licht, hij geeft altijd gas omdat hij bang is niet meer te kunnen starten.

Letsel D1.

Deze adolescent is voor de eerste keer in november gekomen.
In juni van hetzelfde schooljaar, feliciteerde de leraar de leerling en zei aan zijn moeder:
« Zo’n leerling hebben we sinds meer dan 20 jaar niet meer gehad ».

S.L. had nu het maximum of 90% in alle vakken en slechts één leerling was in deze prestatie 20 jaar vroeger geslaagd.

Talrijk zijn de studenten, die elk jaar terugkomen omstreeks februari, maart om zich tot deze studieperiode voor te bereiden.

Is het een ritueel, een behoefte aan vertrouwen, een placebo ?

Hoofdzakelijk is het resultaat; wanneer men sneller studeert, beter onthoudt en goed begrijpt is dat nog gemakkelijker.

Voor zijn studies slagen betekent voor zijn levenskeuzes slagen.
Het is beter de middelen te bezitten op het moment dat men deze examens moet afleggen.

Het is niet omdat we bij onze geboorte bang waren te verliezen, dat we ons hele leven deze angsten moeten kennen.

Men kan die uitvegen.

Back to the top